www.netdidned.be
Hoofdpagina
Bestuur
NDN-activiteiten
Bint
Agenda
Actuele berichten
Ideeën / reacties
Archief
Lidmaatschap
Publicaties
Koppelingen
NDN-Nieuwsbrief
 Zoek op de site van NDN:  
 Powered by freefind
 
 


NDN-Facebookblog



De onderwijskundige actualiteit
Nederlands
in informatieve berichten
taal, didactiek, literatuur...



 
Teller




























 

 





 

 

 























 

 

 

 

 

 

 



 
















 

 







 




































 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 






 
 

De Taalunie organiseerde in 2017 een derde Week van het Nederlands


7 t/m 14
oktober
_____________

IEDEREEN
aan het woord


Het Netwerk Didactiek Nederlands (NDN)
nam deel met een Netwerkmiddag
op woensdag 11 oktober 2017 - 14-17 uur


met als thema

Een visie op visies: over het onderwijs Nederlands in de 21ste eeuw

Waar moet het naartoe met het onderwijs Nederlands in de 21ste eeuw?

Arteveldehogeschool Gent

CAMPUS KATTENBERG

Kattenberg 9 - 9000 Gent 

Doelgroep: Docenten Hoger Onderwijs en Middelbaar onderwijs (S.O./VWO)
in Vlaanderen en Nederland

Informatie op

de pagina NDN-Activiteiten

_________________


1 TAAL, DAT IS WAT WE DELEN

Een filmpje van de Nederlandse Taalunie. Het beklemtoont het eenheidskarakter van het Nederlands in het hele taalgebied. Heerlijk die beklemtoning van die taaleenheid te beleven!

FILMPJE (2'34")




Ester Naomi Perquin nieuwe Dichter des Vaderlands

Perquin, die werd gekozen door een commissie van schrijvers en poëziekenners, zegt dat ze zeer verrast was door haar uitverkiezing. “Het was nooit in mij opgekomen dat ik zoiets zou kunnen ambiëren.”

Waarom werd Ester Naomi Perquin uitverkozen tot nieuwe Dichter des Vaderlands? U leest het hier.

Ze heeft het zelf uitvoerig over dichtkunst(30 ')

Amsterdamned - een recent gedicht van E.N. Perquin

Verken haar website

 


Poëzie op school

'Men hoort wel eens van leraren die geen poëzie behandelen op school, of alleen om die poëzie dood te analyseren en er de slimheid van hun leerlingen mee te toetsen. Zulke leraren mag men, in een taalgebied waar de poëzie altijd zo heerlijk gebloeid heeft, van diefstal beschuldigen.'

Willem Wilmink

in "Ik heb de liefde lief - De mooiste liefdesgedichten uit de Nederlandse en Vlaamse poëzie" (blz. 7)
SAMENGESTELD EN INGELEID DOOR WILLEM WILMINK

***

HET NUT VAN POËZIE

Interview met Jan Lauwereyns

Vraag:
Het nut van wetenschap wordt weinig ter discussie gesteld, dat ligt anders voor poëzie. U heeft zich altijd verzet tegen het idee dat poëzie nutteloos zou zijn.

Antwoord:
‘Ik ben het compleet oneens met dichters die vinden dat poëzie er is voor de poëzie. Vrijheid is absoluut cruciaal om tot een gedicht te komen – dat is ook de instelling van waaruit ik schrijf. Dat wil niet zeggen dat er geen extern doel is. Eén effect is namelijk dat ik van poëzie geniet. Dat genot is heel belangrijk: het geeft zin aan het leven en kan zelfs helend werken. Kankerpatiënten die plezier maken, hebben bijvoorbeeld een betere kans om te overleven dan wie niet lacht. Dat is zo eigenaardig en paradoxaal aan de poëzie: hoewel ze voor zichzelf werkt, doet ze iets met me en heeft een duidelijke neurowetenschappelijke effecten.’
‘Bovendien verrijkt poëzie mijn vermogen om dingen te benoemen of inzicht te krijgen in hoe andere mensen denken en voelen. Literatuur biedt verhalen van mogelijke ervaringen en leert ons om een voorstelling te maken van het bewustzijn van anderen. Zo ontstaat er een gedeeld bewustzijn.’

Jan Lauwereyns is neuropsycholoog en dichter. Dicht in het Nederlands, Engels en Japans.

Uittreksel uit het interview ‘Wetenschap en poëzie lopen in mijn hoofd voortdurend door elkaar’ van Cathérine De Kock met Jan Lauwereyns n.a.v. de publicatie van zijn nieuwe dichtbundel ‘Nouvelle’ (Koppernik).
http://www.standaard.be/cnt/dmf20160127_02094044




OP DE VLUCHT

 

Enkele mensen

Enkele mensen op de vlucht voor enkele mensen.
In een of ander land onder de zon
en enige wolken.

Ze laten achter wat van hen is, een of ander alles,
bezaaide velden, een aantal kippen en honden,
spiegeltjes waarin nu het vuur zich spiegelt.

Ze hebben kruiken en bundels op hun rug,
elke dag leger, elke dag zwaarder.

In stilte voltrekt zich iemands niet meer verder kunnen,
onder kabaal iemands weggrissen van iemands brood
en iemands schudden aan zijn dode kind.

Voor hen ligt een of andere weg die nooit de goede is,
altijd de verkeerde brug
over een rivier die vreemd roze kleurt.
Ergens wordt geschoten, dichtbij of verder weg,
in de lucht een of ander vliegtuig dat wat rondcirkelt.

Een soort onzichtbaarheid zou hier van pas komen,
een grauwe steenachtigheid,
of nog beter een soort nergens-zijn
voor enige tijd, of misschien lang.

Er zal nog wel iets gebeuren, alleen waar en wat.
Iemand zal hen tegenkomen, alleen wanneer en wie,
in hoeveel gedaanten en met wat voor bedoelingen.
Als hij de keus zal hebben,
wil hij misschien geen vijand zijn
en zal hij hen in een of ander leven laten.

Wisława Szymborska



Uit de verzamelbundel 'Einde en begin', Meulenhoff 2003

Dit gedicht werd als motief opgegeven in De Standaard Letteren van 24, 25 december 2015, die handelde over vluchten. Acht schrijvers geven hun mening. Ilja Leonard Pfeiffer verwijst naar het gedicht 'Enkele mensen':

'Het lezen van het gedicht 'Enkele mensen' van Szymborska helpt ook al niet. Want terwijl wij samen met onze politici ons uiterste best doen om de massale hulpbehoevendheid van die stumpers te reduceren en te abstraheren tot behapbare aantallen die uiteraard onder strikte voorwaarden al dan niet mogen worden toegelaten in ons consumptieparadijs, kiest Szymborska in het gedicht het perspectief van enkelen van hen en maakt zij hen weer tot mensen. Zij maakt hun angst voelbaar en hun wanhoop. Dat is buitengewoon onwelkom, zo vlak voor kerst.'


 

C O N V E R S A T I O N   P I E C E

Wij spraken over plooien in het spreken,
Lichtende kieren in de ademgang
Omdat we in het waaien van de wereld stonden,
Wiegend en luisterend
Of niet in ons een zang begon,
Iets wat ons wankelen kon tegengaan.

Maar schommelend in twijfel wisten wij
Het zeker: niet onder ons trilde het
Waar wij met oren aan de grond
Genageld waren, maar op een ander
Continent dat bromde, diep in ons.
Woorden die we niet gesproken hadden
Namen het over van onze aanzet tot de dans.

Buiten aan ramen wordt geschreeuwd
En wij, voorzichtig schuifelend
Elk op zijn eigen wereldbol,
Wij spreken niet maar staren
Met open monden naar de branding
Van die uitgestoken handen,
Ontelbaar, licht zwevend in de schemer.

Stefan Hertmans

Versluierd mededogen … verdoezelde solidariteit?




DOSSIER:



Zie de pagina Actuele berichten

***

Taal in de klas:
Standaardnederlands

Hoe beter je Nederlands leert, hoe sterker je staat

***

De heilloze onderschatting van taalonderwijs (Mia Doornaert)

***

Wat is STANDAARDNEDERLANDS?

***

Wat is 'n taal? LitNet vra die vraag!

***

 



 

 
 
 
© 2006, NDN